Wat een zootje…

 

1011464_232943276888065_1356251986_n

We kunnen veel leren van kinderen. Er is geen ouder die tegen een kind zegt nadat het gevallen is; ‘Ach lieverd, doe maar niet meer, je leert het nooit dat lopen, stop toch dan val je ook niet meer.”  Nee in tegendeel, we roepen vrolijk: “Oeps” of “ Kom maar hier, dan raap ik je op”. We zetten het kind weer aan de tafelrand en geven bemoedigende aanwijzingen, je kan het! En vervolgens als ze kunnen lopen herhalen we dit, als ze leren fietsen en klimmen.

En nog wat later doen ze het zelf, als kinderen achter de computer een spelletje onder de knie proberen te krijgen en keer op keer nadat ze door de Eindbaas verslagen zijn, toch weer overnieuw gaan beginnen. Net zolang totdat ze wel het volgende level halen.

Dit soort enthousiasme verdwijnt langzaam als we ouder worden, als we “vallen” dan staan er geen cheerleaders meer die zeggen. “Geeft niet, je kan het. Waar ging het mis? Kom, gewoon nog een keer proberen!”  Ons enthousiasme lijkt wel te verdwijnen als we vallen. En vallen wordt falen, bijna iets om je voor te schamen. Je hebt gefaald! Falen is leren en soms ziet het eruit als een zootje. Geeft niet, gewoon weer proberen, nog een keer kijken, nog een keer doen. Je kan het!

Share This

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.